Een periode in mijn leven werd gekenmerkt door verlies. Ik moest afscheid nemen van meerdere dierbare mensen, waaronder mijn broer Arno. Zijn overlijden raakte me in de kern. 

Het voelde alsof een deel van mijn verleden, mijn veiligheid en mijn vanzelfsprekendheid wegviel. 

Rouw werd geen moment, maar een reis, rauw en allesomvattend.

Er waren dagen waarop ik mezelf kwijt was. 

Waarop ik niet wist hoe ik verder moest zonder hem,hij die  zo verweven was met mijn leven. Maar juist in die kwetsbaarheid begon er uiteindelijk  iets nieuws te ontstaan.

Yin Yoga kwam op mijn pad als een zachte uitnodiging om niet weg te gaan van mijn pijn, maar erbij te blijven. In de stilte van de houdingen, in het vertragen van mijn adem, vond ik stukje bij beetje weer grond onder mijn voeten. 

Mijn lichaam werd de plek waar ik mijn verdriet kon dragen, zonder dat het me overspoelde.

Wat begon als mijn eigen heling, groeide uit tot een roeping. Vandaag begeleid ik anderen in rouw en verlies door middel van yin yoga, het hart ritueel, meditatie en adem.

Vanuit mijn eigen ervaring weet ik hoe belangrijk het is om ruimte te krijgen voor wat er is — zonder oordeel, zonder haast. Met zachtheid, aandacht en het lichaam als kompas.

Ik ben veel mensen verloren, onder wie mijn broer. Maar in dat diepe verlies vond ik ook mijn weg terug — naar mezelf én naar het begeleiden van anderen in hun proces van rouw.

In Memorian

1978 / 2000